تبلیغات
√ وقت آزاد - مطالب حیات وحش

یک گروه از محققان، گونه جدیدی از یک پستاندار که در جنگل های آمازون برزیل و کلمبیا زندگی می کند را کشف کردند.
 

به گزارش سرویس علمی جام به نقل از  ایرنا، از خبرگزاری اروپا پرس، محققان در این زمینه گفتند که این پستاندار، گونه جدیدی از یک تاپیر (خوک خرطوم دراز ) است که 3/1 متر طول دارد و وزن آن تقریبا 100 کیلوگرم است.

 

محاسبه می شود که این نوع تاپیر در طول هزاران سال در جنگل های کلمبیا و برزیل زندگی می کرد، هرچند که محققان تاکنون ، به طور رسمی ، وجود آن را ثبت نکرده بودند زیرا به رغم اینکه اهالی مناطق از وجود این تاپیر به محققان اطلاع داده بودند، آنها شواهد اهالی را جدی نگرفته بودند.

 

این پستاندار با نام ˈ تاپیروس کابومانیˈ ، اتفاقا یکی از جوایز شکار ˈتئودور روزولتˈ رییس جمهوری سابق آمریکا در یکی از شکارهایش در سال 1912 میلادی بود. جمجمه این حیوان در آن زمان به آمریکا فرستاده شد، اما کارشناسان، آن را به یک نوع تاپیر ربط دادند.

 

محققان در حالی به وجود این پستاندار جدید پی بردند که دوربین های مخفی در جنگل نصب کردند و از این طریق موفق شدند تصاویری از این حیوان که مویی تقریبا سیاه و یک خرطوم پهن دارد، به دست آورند.

 

به گفته محققان، تاپیروس کابومانی ، نخستین تاپیر کشف شده از سال 1865 میلادی و نخستین عضو از راسته تک سم سانان (اسب ، گورخر ، قاطر ، کرگدن ) است.




طبقه بندی: تصاویر، حیات وحش،

تاریخ : یکشنبه 8 دی 1392 | 06:58 ق.ظ | نویسنده : سلمان بنی فضل | نظرات

کشف یک جمجمه یک میلیون و هشتصد هزار ساله در گرجستان، ابعاد تازه‌ای از نحوه تکامل انسان را برای محققان روشن خواهد کرد.

  به نقل از  خبرگزاری آسوشیتدپرس این فسیل کاملترین نمونه از جمجمه گونه‌های ماقبل انسانی است که تاکنون کشف شده است. این جمجمه همراه با قطعات دیگر استخوان‌هایی که سابقا در این مرکز حفاری کشف شده‌اند قدیمی ترین شواهد از گونه‌های ماقبل انسانی را که از آفریقا خارج شده و با حرکت به سمت شمال در بخش‌های دیگر جهان پخش شدند در اختیار پژوهشگران قرار می‌دهد.

براساس گزارشی که از نتایج این کشف جدید در مجله علمی «ساینس» منتشر شده است کشف این استخوان‌ها نشان می‌دهد که گروه‌های ماقبل انسانی با اندازه‌های گوناگون همزمان در یک نقطه می زیسته‌اند. پژوهشگران تاکنون به یک چنین موضوعی در مورد گونه‌های بسیار قدیمی برخورد نکرده بودند.

در عین حال این کشفیات یکی از دو نظریه متفاوت در مورد مسیر و چگونگی تکامل گونه‌های ماقبل انسانی را تقویت می‌کند که معتقد است شجره‌نامه این جانداران تا زمانی که به انسان تکامل یافته‌اند بیشتر شبیه درختی کم‌شاخه است و نه یک بته پر شاخ و برگ.

خبرگزاری آسوشیتدپرس می‌افزاید که قبل از این کشفیات جدید اکثر پژوهشگران معتقد بودند که خروج گونه‌های ماقبل انسانی از قاره آفریقا و رسیدن آنها به نقاط دیگر جهان حدود یک میلیون سال پیش روی داده است. اما بررسی روی مجموعه‌ای از استخوان‌ها که در سال‌های اخیر در گرجستان کشف شده نشان می‌دهد که مهاجرت از افریقا بسیار زودتر از یک میلیون سال پیش شروع شده و انواع قدیمی و بدوی‌تری از گونه‌های ماقبل انسانی این مهاجرت را آغاز کرده‌اند.

اکنون حتی آن گروه از دانشمندان که معتقدند مسیر تکامل تا رسیدن به انسان امروزی  شاخه‌های بسیار زیادی داشته با توجه به کشف‌های اخیر در گرجستان می‌پذیرند که حدود دو میلیون سال پیش تنها یک نوع از این گونه‌ها در این منطقه می‌زیسته است. ولی آنها در عین حال تاکید دارند که نمی‌توان همین فرضیه و نتیجه‌گیری را در مورد میزان تنوع گونه‌های ماقبل انسانی در نقاط دیگر، از جمله آفریقا، مسلم تلقی کرد.

مدافعان نظریه کم شاخ و برگ بودن شجره‌نامه ماقبل انسانی می‌گویند کشف جمجمه‌های با اندازه‌های مختلف در یک نقطه که نشان می‌دهد همه این جانداران از یک گونه واحد بوده‌اند ثابت می‌کند که در سایر بخش‌های جهان هم که جمجمه‌هایی با اندازه‌های مختلف کشف شده است همگی به یک گونه تعلق دارند.




طبقه بندی: علمی، حیات وحش، تصاویر،

تاریخ : سه شنبه 30 مهر 1392 | 01:10 ق.ظ | نویسنده : سلمان بنی فضل | نظرات

دانشمندان با کاهش بیان ژن mTOR که در تعادل انرژی و متابولیسم نقش دارد 20 درصد به عمر موشها افزودند.

  به نقل از مهر، دانشمندان با کاهش بیان ژن mTOR که در تعادل انرژی و متابولیسم نقش دارد 20 درصد به عمر موشها افزودند. البته درحالی که عمر این موشها افزایش یافت، تأثیر آن یکسان نبوده است، چرا که از این تغییر ژنی اندامها و بافتهای مختلف به طرق مختلف تأثیر گرفتند.

برای مثال در این موشها همزمان با بالارفتن سن، همچنان حافظه و تعادل بهتری داشتند اما استخوانهای آنها با سرعت بیشتری تحلیل رفت.

محققان موسسه ملی بهداشت آمریکا که نتایج این تحقیق خود را در مجله سل ریپورتس (Cell Reports) منتشر کرده اظهار داشتند نتایج این تحقیق می تواند برای درمان های جدید در رابطه با بیماریهای مرتبط با دوران سالخوردگی چون آلزایمر کاربرد داشته باشد.

دکتر تورن فینکل اظهار داشت: درحالی که افزایش طول عمر شایسته توجه است، این تحقیق یک سطح مهم از سالخوردگی را تقویت کرد. درست شبیه ریتم های شبانه روز حیوان هم ممکن است اندامهایی داشته باشد که با ساعت سالخوردگی کار می کنند و به طور کلی سالخوردگی کل ارگانیسم را مدیریت می کند.

وی یادآور شد: باید تحقیقات بیشتری انجام شود تا مشخص شود که چگونه سالخوردگی در این بافتهای مختلف در سطح ملکولی به هم وابسته هستند.

موشهایی که دستخوش این مهندسی ژنتیکی شدند 25 درصد حجم بیشتری از mTOR را تولید می کردند که براساس اظهارات محققان حداقل میزان لازم برای بقا است. این موشها از حد میانگین کوچکتر بودند اما از سوی دیگر سالم و عادی بودند.

طول عمر موشهای مهندسی ژنتیکی شده 28 ماه برای نرها و 31.5 ماه برای زنان بود که در مقایسه با 22.9 ماه و 26.5 ماه به ترتیب برای موشهای نر و ماده عادی قرار گرفت.

این افزایش طول عمر موشها یکی از بزرگترین افزایش طول عمری است که تاکنون در موشها مشاهده شده است.




طبقه بندی: علمی، حیات وحش،

تاریخ : یکشنبه 10 شهریور 1392 | 07:08 ق.ظ | نویسنده : سلمان بنی فضل | نظرات

تشی یا خارپشت، پرخار ترین جانور روی زمین است هرچند نام علمی آن خوک پرخار معنی می‌دهد. در حدود 24 نوع جوجه تیغی وجود دارد و همه آنها با پوششی از خارهای سوزن مانند دارند.

به نقل از خبر آنلاین، تشی یا جوجه‌تیغی با نام علمی Erethizon dorsatum پرخارترین جانور جونده است، هرچند نام لاتین آن خوک پرخار معنی می‌دهد. در حدود 24 نوع جوجه تیغی وجود دارد و همه آنها با پوششی از خارهای سوزن مانند به شکارچیان علامتی واضح می‌دهند که این حیوان لقمه آسانی برای شکار نیست. برخی از خارها، همانند خارهای خارپشت نامرئی آفریقایی در حدود 30 سانتی‌متر درازا دارند.

 

تشی‌ها موی نرمی دارند، اما در پشت، پهلوها و دم آنها، این موها معمولا با خارهای تیز مخلوط شده است. تا زمانی که جوجه تیغی نترسیده است این خارها نوعا خوابیده‌اند، اما وقتی بترسند خارها به عنوان یک عامل بازدارنده قدرتمند پرتاپ می شوند. خارپشت‌ها نمی‌توانند همه خارهای خود را به صورت همزمان به سمت جانور مهاجم پرتاب کنند، اما خارهای آنها وقتی که لمس شوند به راحتی جدا می‌شوند.

 

 

بسیاری از حیوانات از مواجه شدن با خارپشت‌هایی با خارهای برآمده از پوزه و یا بدن‌هایشان می‌هراسند. خارها نوک‌های تیز و پیکان‌های روی هم قرار گرفته‌ای دارند که وقتی به پوست حیوانات دیگر چسبیده‌اند، بیرون کشیدن کردن آنها را از بدن قربانی مشکل می سازد. خارهای جدیدی روی پوست خارپشت‌ها رشد می‌کنند تا آنهایی که از دست رفته‌اند جبران شوند.

 

خارپشت‌هایی که در امریکای شمالی و جنوبی یافت شده‌اند، بالارونده‌های خوبی هستند و زمان بیشتری را بر روی درختان سپری می‌کنند تا روی زمین. برخی از آنها حتی برای بالا رفتن دم‌هایی گیرکننده دارند. خارپشت‌های امریکای شمالی تنها گونه‌های این جانور هستند که در ایالات متحده و کانادا زندگی می‌کنند و جزء بزرگترین انواع تشی‌ها هستند. تعداد خارهای یک خارپشت از این نوع ممکن است به 30 هزار و یا حتی بیشتر برسد.

 

خارپشت‌های این ناحیه از دندان‌های بزرگ جلویی خود برای لذت بردن از یک وعده غذای سالم چوبی استفاده می‌کنند. آنها پوست و تنه درختان را می‌خورند و علاوه بر این به هجوم به محل اردوها و جویدن پاروهای قایق‌رانی مشهور شده‌اند. خارپشت‌های آمریکای شمالی همچنین میوه، برگ و غنچه‌های تازه درآمده در فصل بهار را می‌خورند.

 

دیگر گونه‌های خارپشت‌ها در آفریقا، اروپا و آسیا زندگی می‌کنند. این حیوانات معمولا بر روی زمین زندگی می‌کنند و می‌توانند در بیابان‌ها، چمن زارها و جنگل‌ها سکونت کنند.

خارپشت ماده بسته به نوع گونه‌اش بین 1 تا 4 سال عمر می‌کند. نوزادان خارپشت در بدو تولد خارهایی نرم دارند که در طول چند روز سخت می‌شوند. اغلب خارپشت‌های جوان در عرض چند ماه توانایی زندگی مستقل را به دست می‌آورند




طبقه بندی: تصاویر، حیات وحش،

تاریخ : شنبه 19 مرداد 1392 | 01:09 ب.ظ | نویسنده : سلمان بنی فضل | نظرات

گروهی از دانش پژوهان موسسه علوم و فناوری پیشرفته کره جنوبی (KAIST ) موفق شدند مسیر حرکت یک لاک پشت زنده را از دور کنترل کنند.

وقت آزاد: این آزمایش بر روی لاک پشت ها در حالی صورت می گیرد که سال گذشته محققان آمریکایی آزمایش مشابهی را بر روی سوسک انجام دادند. با این تفاوت که شیوه محققان KAIST بسیار کم تهاجمی تر از شیوه محققان دانشگاه کارولینای آمریکا بود.

محققان دانشگاه کارولینا مجریان این طرح، یک کنترل کننده را به پشت این سوسک پنج سانتی متری متصل کرده و آن را بوسیله سیم به شاخک ها و شکم سوسک ارتباط دادند. دستورات بیسیم به این کنترل کننده میکروبی موجب می شد سوسک فکر کند موانع و یا خطری در آن نزدیکی است، همین امر باعث می شود به صورت دلخواه مسیرش را تغییر دهد.

مانند بسیاری از حیوانات لاک پشت یک رفتار ذاتی در پیشگیری از موانع دارد به طوریکه  اگر چیزی مسیر آنها را در یک جهت مسدود کند به طور غریزی مسیر خود را به منظور پیشگیری از مواجهه با آن مانع، تغییر می دهند.

دانشمندان با در نظر گرفتن این امر آزمایشی را بر روی چهار لاک پشت معمولی که اغلب در فروشگاه های حیوانات خانگی به فروش می رسند انجام دادند.

دانش پژوهان برای این آزمایش 10 دقیقه ای، یک موتور کنترل از راه دور بیسیم را بر روی لاک این لاک پشتها نصب کردند. به این موتور نوعی چشم بند متصل است.

دانشمندان با استفاده از این موتور، چشم بند را طوری تنظیم می کردند که دید حیوان را از یک سمت مسدود کرده و لاک پشت به طور خودکار به جهت مخالف، چرخیده و از مانع مشاهده شده، دوری کند.

محققان کره ای با ردگیری هر لاک پشت از طریق دوربینی که بالای سر آن قرار داده شده بود و تغییر انتخابی چشم بند از یک سو به سوی دیگر، توانستند کاری کنند که لاک پشت مسیر از پیش تعیین شده را بر روی کف زمین دنبال کند.

اگرچه انجام کاری که موجب شود لاک پشت یک مسیر خاص را طی کند ممکن است هیچ کاربرد عملی مستقیمی نداشته باشد اما هدف این پروژه کاوش راه هایی است که در آن حیوانات تربیت نشده را می توان به شیوه های غیر تهاجمی کنترل و برای استفاده احتمالی در ماموریت های نظارت، شناسایی، اکتشاف و حتی نجات از آنها استفاده کرد.

در نهایت، هدف ساخت وسایل کنترل رفتار بسیار کوچکی است که بتوان در دنیای واقعی و بر روی گستره وسیعی از حیوانات از آنها استفاده کرد.

نتایج این تحقیقات در نشریه PLOS ONE  منتشر شده است.

منبع:مهر




طبقه بندی: حیات وحش،

تاریخ : جمعه 6 اردیبهشت 1392 | 11:47 ب.ظ | نویسنده : سلمان بنی فضل | نظرات

تعداد کل صفحات : 3 :: 1 2 3

  • ایکس باکس | قالب بلاگ اسکای | اس ام اس دون